Binnenkijken bij

Ik ben Caroline, medeoprichter en creatief directeur van Zuiver. Al jarenlang werk ik met interieur, design, productontwerp en het creëren van sfeer. Mijn werk draait voor een groot deel om gevoel: hoe een ruimte aanvoelt, hoe het licht naar binnen valt, hoe een meubel is ontworpen en hoe meubels en objecten samen een verhaal vertellen. Reizen, vintage vondsten en architectuur inspireren me enorm, en Parijs heeft daarin altijd een speciale plek gehad.

Naast mijn werk ben ik vooral iemand die houdt van huizen met karakter. Plekken waar geschiedenis voelbaar is, maar waar tegelijkertijd geleefd mag worden. Dat heb ik ook geprobeerd te creëren in mijn appartement in Le Marais.

Ja, eigenlijk wel. Mijn liefde voor Parijs ontstond al 35 jaar geleden, toen ik hier woonde. Ik was jong en voelde me meteen thuis in het ritme van de stad. De architectuur, de sfeer, de taal: alles voelde inspirerend. Jaren later, in 2011 om precies te zijn, kwam ik hier met Zuiver regelmatig terug voor de internationale meubelbeurs Maison & Objet. Tijdens een van die beurzen dacht ik ineens heel bewust: hoe bijzonder zou het zijn om hier ooit een eigen plek te hebben. Geen hotel of tijdelijk verblijf, maar echt een thuis. Die droom bleef altijd ergens aanwezig, als een gevoel op de achtergrond. Tot ik vijf jaar geleden voorzichtig begon te zoeken. Zonder haast, maar wel met het idee: als ik de juiste plek zie, dan voel ik dat meteen. En dan kom ik in beweging. Dat gebeurde ook. Zodra ik binnenstapte, wist ik genoeg.

Hoe zag je moodboard voor het interieur eruit?

Mijn uitgangspunt was vooral dat het appartement moest voelen alsof het altijd al zo is geweest. Geen strak gestyled project, maar een plek met lagen, persoonlijkheid en contrasten. Ik liet me inspireren door het historische karakter van het pand, de sfeer van klassieke Parijse appartementen, oude ateliers en boutique hotels, maar ook door Nederlandse vormgeving. Precies dat spanningsveld tussen oud en nieuw wilde ik behouden. Daarom combineerde ik nieuwe ontwerpen van Zuiver met vintage stukken van Dutchbone, erfstukken van mijn moeder en oom Jan, en objecten die ik vond op Parijse brocantes. Ook zit er een subtiele knipoog naar Bold Monkey in. Mijn moodboard bestond eigenlijk niet uit perfecte interieurs, maar vooral uit sfeerbeelden, materialen en texturen: veel hout, verweerde stenen muren, linnen stoffen, rvs en objecten met een verhaal.

Ja, absoluut. Eigenlijk begon het al in de hal van het gebouw. Die verweerde beige stenen muren, de Parijse geschiedenis die je daar bijna letterlijk voelt: dat raakte me meteen. En toen ik het appartement binnenkwam, zag ik de oude wenteltrap, de houten balken en vooral het licht. Het plafond opent zich omhoog, waardoor alles ruim en luchtig aanvoelt. Juist dat contrast tussen het historische karakter en de openheid van de ruimte vond ik zó bijzonder. Ik wist vrijwel meteen: hier hoef je niet iets compleet nieuws van te maken. Je moet vooral goed luisteren naar wat het huis al is. Dat was voor mij de kracht van deze plek.

De keuken is ontworpen door je dochter. Hoe was het om dit samen te doen?

Ja, dat klopt. Dat maakte het extra bijzonder. Zij heeft een heel goed gevoel voor styling en materialen en keek met een frisse blik naar het appartement. We wilden geen klassieke Franse keuken maken, maar juist iets dat spanning toevoegt aan het historische interieur. Daarom kozen we voor een strakke rvs-keuken. Best gedurfd in zo’n oud pand, maar juist daardoor werkt het zo goed. Het geeft de ruimte iets moderns en krachtigs, zonder iets af te doen aan de sfeer van het huis. Het proces samen was heel leuk, juist omdat we elkaar goed aanvullen. Ik kijk misschien iets emotioneler naar een ruimte, terwijl zij net wat moderner en uitgesprokener durft te denken. Uiteindelijk kwam alles heel mooi samen.

Ja, heel erg zelfs. Vanaf het eerste moment voelde het niet als een appartement, maar als een thuis. Ik denk dat dat komt doordat alles zo persoonlijk is geworden. Mijn eigen geschiedenis, de erfstukken en mijn meubels van Zuiver en Dutchbone maken de plek heel vertrouwd. Ik vind het fijn dat het geen perfecte showroom is. Er mag geleefd worden. Als ik daar ben, vertraagt alles een beetje. Dan geniet ik veel bewuster van kleine momenten: het licht in de ochtend, een wandeling door Le Marais, de trompettist onder mijn raam. Het voelt alsof de stad en het appartement me energie geven, maar me tegelijkertijd ook rust brengen.

Waar kijk je altijd het meeste naar uit als een tripje naar Parijs weer op de planning staat?

Het moment dat ik weer de straat inloop in Le Marais. De geur van de metro, haha, maar natuurlijk ook die van de bakkers en traiteurs. De Haussmann-architectuur, het geroezemoes op de terrassen, de kleine galerietjes en al die vintagewinkels: Parijs blijft me inspireren omdat alles hier esthetisch voelt. En eerlijk gezegd kijk ik er ook enorm naar uit om gewoon thuis te komen in het appartement. De deur openen, het licht zien binnenvallen en dan iets lekkers van de traiteur op een plankje leggen. Met een roséetje erbij.

’s Ochtends koffiezetten en de ramen openen. Dat klinkt heel simpel, maar dat is echt genieten. Het is dan nog heel rustig in mijn straatje en hoor je de kerkklokken in de verte. Het licht valt in de ochtend ook zo mooi naar binnen, het voelt bijna filmisch.